3-11-48

สวัสดีค่ะพี่โจ้...

สบายดีมั้ยคะ

หนูเพิ่งมี Blog ของตัวเองเป็นครั้งแรก แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรดี คิดถึงพี่โจ้ขึ้นมา เลยว่าเขียนจดหมายน้อยถึงพี่โจ้ดีกว่าค่ะ

ไม่ได้คุยกันนานมากเลยนะคะ คงตั้งแต่ตกงานมานั่นแหละ ชีวิตในช่วงหลายเดือนมานี้มีอะไรเข้ามา 'ลองของ' ตัวตนของหนูมากมายเหลือเกินค่ะพี่โจ้ แต่ก็ดีนะคะ คนเราบางที...มันต้องโดนกระแทกกระทั้นหนักๆ บ้างใช่มั้ยคะ ถึงจะรู้สึกว่า จริงๆ แล้วตัวเองมันซังกะบ๊วยแค่ไหน

แล้วไอ้ที่ 'ปากดี' กับตัวเองเอาไว้ เอาเข้าจริงก็เหลวเป๋วไม่เป็นท่า

...หนูนี่มันไม่เอาไหนเลยจริงๆ

พี่โจ้ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง พี่จากไป 3 ปีกว่าแล้วนะ แต่เหมือนเพิ่งไม่กี่วันมานี้เอง คงเพราะอำนาจของเสียงเพลงที่ทำให้เรารู้สึกว่าไม่ได้มีใครตายจากเราไปไหน

กระทั่งว่า อำนาจของเสียง ก็ทำให้เรารู้สึกไปเองอยู่เสมอว่า 'ใครบางคน' ยังอยู่กับเรา...ตรงนี้

คิดถึงพี่โจ้จังเลยค่ะ แต่หนูก็ดีใจนะ ที่พี่โจ้ได้เดินทางไปอยู่ในสถานที่ที่พี่โจ้เลือก ด้วยอิสรภาพของชีวิตตัวเอง

แต่หากพี่กำลัง (แอบ) คิดถึงโลกใบนี้อยู่บ้าง ส่งผ่านข้อความนั้นมาทางเสียงเพลงได้เสมอเลยค่ะ เวลาที่ฟังเพลงของพี่โจ้ หนูจะได้รู้สึกเหมือนยังมีพี่โจ้อยู่ใกล้ๆ ได้ยินเสียงหัวใจของพี่เต้นกระทบอยู่ตรงนี้ มันคงทำให้คนอ่อนแอที่ยังต้องอยู่บนโลกหม่นๆ ใบนี้คลายเหงาลงไปได้บ้าง

คิดถึงบ่อยๆ
นา.