ปลวก

 

ปลวกกัดกินบ้าน
ความเย็นชา-เพิกเฉยกัดกินหัวใจเรา
ประมาทเพียงนิด
บ้านทั้งหลังอาจพังครืน
...
เสียงกัดแทะของปลวก
สั่นคลอนถึงเบื้องลึก
…
ข้างบ้าน, เผด็จการทหารพม่ากำลังเข่นฆ่าประชาชน
ประชาชนผู้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น จากความหวาดกลัว ความสงบราบคาบ และความอดกลั้นอย่างผิดๆ
จีวรสีเหลืองอาบคราบเลือดสีแดงฉาน
แม้เป็นสงฆ์
หน่อเนื้อนาบุญของโลก ก็มิอาจยกเว้น
...
เรายังคงไม่ได้ยินเสียงผิดปกติ ?
...
ประเทศปิดหูปิดตา
อาณาจักรตัวใครตัวมัน
ดินแดนไม่ใช่เรื่องของเรา
ที่นี่, บ้านของฉัน
...
แม่ซื้อยาฆ่าปลวก ตรา เชนไดร์ท มาฉีดรอบวงกบประตู
ไม่นาน...เจ้าปลวกตัวร้ายก็ค่อยๆ เงียบเสียง
ใครบางคนว่า ไม่หมดหรอก เดี๋ยวมันก็มาอีก
มหันตภัยร้ายยังคงซุกซ่อนตัวอยู่
…
เปลือกนอกของเนื้อไม้ ดูๆ ไปก็ไม่แตกต่างจากเดิม, หากไม่ตั้งใจสังเกต
แต่ใครจะรู้
แตะเพียงนิด...อาจผุกร่อน สูญสลาย
...
เนื้อหนังของเรา
เปลือกบางๆ ที่ห่อหุ้ม

 

ภายในไร้ซึ่ง...

 

แด่เรา, มนุษย์กลวงๆ
ผู้หลับใหล ไม่รู้ตื่น